Gíraffar hafa alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér, og það var mér því mikið gleðiefni að flytja til Kenya. Ég bjóst við að sjá gíraffana hér og þar þegar ég vappaði um bæinn og keyrði út á land en það er víst ekki svo einfalt.

Þegar ég gerði mér grein fyrir að fjallið myndi ekki koma til Múhameð, þá ákvað ég að leita uppi gíraffana. Ég kom mér í samband við strák sem á fjölskylduhús út í sveit þar sem er heill hellingur af gíröffum og skipulagði ferð með honum þangað. Við löbbuðum um allt svæðið en það var ekki svo mikið sem gíraffatá að sjá. Það eina sem ég hafði upp úr krafsinu var versti sólbruni lífs míns því ég steingleymdi sólarvörninni. Ég gaf þó ekki upp vonina...

Í gær var ég við Naivasha vatn og hugsaði mér gott til glóðarinnar að finna gíraffa í Hell's Gate þjóðgarðinum. Ég hafði meira segja séð myndir af Íslendingum kyssa gíraffa í Hell's Gate þannig ég hugsaði með mér að þetta plan gæti ekki farið úrskeiðis.

Ég leigi mér hjól og byrja að hjóla í brennandi sólinni eftir holóttum malarvegi... 1 km, 2 km, 3 km... eftir 8 km skil ég hjólið eftir og held áfram labbandi og klifrandi.... en ennþá finnst hvorki tangur né tetur af gîröffum. Að lokum gefst ég upp og húkka mér far til baka svo ég geti fylgst með gíröffum út um gluggann... en auðvitað finn ég enga. Í þetta skipti hafði ég upp úr krafsinu sáran afturenda eftir afar óþægilegt hjólsæti og óslétta vegi.

Èg held ég sé hætt að leita að gíröffum og láti mér nægja sebrahestana.

posted from Bloggeroid