Eitt af því sem ég hræddist mest við að flytja til Afríku var að ég myndi ekki þola að horfa upp á eymdina þar. Ég var ekki viss hversu mikil fátækt væri í Kenya, né hversu mikið ég yrði vör við hana... en AIESEC í Afríku liggur stundum undir gagnrýni fyrir að meðlimirnir viti ekkert um ástandið í fátækrahverfunum þótt þeir sendi nema í starfaskiptum þangað til að vinna. Þetta er kannski ekki alveg rétt en ég ákvað samt að ég ætlaði ekki að vera ein af þeim, og skellti mér í heimsókn með Katie í eitt stykki fátækrahverfi.

Allir krakkarnir í skólanum, Upendu Rescue Centre, hafa misst foreldra sína og verið komið upp á aðra (í fátækrahverfinu). Yfirleitt eiga fjölskyldurnar fleiri börn og þess vegna er erfitt að fæða alla þessa grislinga... þess vegna koma krakkarnir oft svangir í skólann (enginn morgunmatur) og skólinn á ekki nægan pening til að gefa þeim hádegismat. Maður getur ímyndað sér hversu svöng þessi grey eru á daginn... samt eru þau svo glöð og kurteis og vilja endilega læra að reikna, þótt það gangi ekki alltaf vel með svona gaulandi garnir.

Ég kom svo heim seinna um kvöldið og var að hugsa hvernig væri hægt að gera eitthvað fyrir þennan skóla. Svo fór ég að hugsa að þetta er bara einn skóli í fátækrahverfinu (um 300 nemendur)... og að þetta væri ekki einu sinni stærsta fátækrahverfið í Nairobi (Kibera, næststærsta fátækrahverfi Afríku er í Nairobi, og 60% íbúa Nairobi búa í fátækrahverfum) og mér féllust hálfvegis hendur. Svo var einhver svo vinsamlegur að benda mér á að Kenya er eitt þróaðasta og best stadda ríkið í Afríku, og þá ákvað ég bara að fara að sofa. En ég er samt ekki búin að gefast upp á Upendu!

Ég get farið tvær mismunandi leiðir í vinnuna. Önnur liggur eftir hraðbrautinni og þar er fólk almennt í jakkafötum og drögtum og vel til haft. Hin liggur með fram fátækrahverfinu þar sem Upendu skólinn er, þar er rusl meðfram veginum og fólk í rifnum fötum en allir eru alltaf rosa glaðir að sjá mig og bjóða mér góðan daginn. Einn daginn var ég í strætó á þeirri leið og það sat pabbi með strákinn sinn fyrir framan mig. Strákurinn var á mjög sjúskuðum skóm, sem voru bleikir en það sem ég man mest eftir er að það var búið að skera framan af skónum því þeir voru alltof litlir og tærnar á stráknum stóðu fram úr. Ég var bara nýkomin til Kenya en ég starði á tærnar á honum alla leiðina og langaði hrikalega að biðja pabbann að koma með mér á markaðinn sem er við síðustu stoppistöðina og kaupa handa stráknum nýja skó en ég var ekki viss um hvort því yrði vel tekið...

Aftur á móti hefði ég ekkert þurft að hafa alltof miklar áhyggjur að eymdin myndi bögga mig, en ég er ekki viss um hvort það er af því ég fer yfirleitt í vinnuna eftir hraðbrautinni og sé ekki mikið af fátæktinni. En ég er alveg á því að fara ekki frá Kenya fyrr en ég hef gert eitthvað fyrir skólann!