Nýsjálendingar eru ekki hrifnir af hvalaveiðum svo vægt sé til orða tekið. Þeim finnst hvalir vera "stórar og gáfaðar lífverur hafsins" og skilja ekki afhverju nokkur manneskja skyldi vilja éta slíkar verur.

Ég vissi vel hvað þeim finnst um málið en samt ruglaði þessi frétt mig smá í ríminu... hún fjallar um hval sem rak á fjörur Christchurch um daginn. Bæjarbúar reyndu að bjarga honum með því að ýta honum aftur á flot en voru harmi lostnir þegar það kom í ljós að hvalurinn var of langt leiddur og dó stuttu seinna. Ég reyndi að útskýra fyrir vinum mínum að slíkt þætti hið mesta happ á Íslandi því það þýddi að allir hefðu nóg að borða næstu daga og að við kölluðum meira að segja góða og gæfumikla hluti "hvalreka"... en þeir horfa á mig eins og ég sé eitthvað van og halda svo áfram að vorkenna hvalnum. Ég segi þeim að þetta sé sóun á góðu kjöti og hef lúmskt gaman af þegar þeir horfa á mig dómsdagsaugnaráði.

Því lengur sem ég er hérna og því meira sem hitnar í veðri, því betur kann ég við mig í Wellington. Fyrir nokkrum vikum var mér sagt að borgin sofi á veturna og ekkert gerist, og ég er ekki frá því að hún sé að vakna til lífsins með hækkandi sól!

Við erum orðin 6 í húsinu... það bættist við eitt stykki tyrki í stjórnina sem kom seint og síðarmeir eftir að hafa barist við útlendingaeftirlitið í nokkra mánuði. Svo býr hér líka mús nokkur. Fyrstu mánuðina var ég sú eina sem sá músina og hin héldu að ég væri að plata þau að það byggi mús í húsinu... eða þau vonuðu það, þar til einn morguninn þegar ég vakna upp við öskur úr eldhúsinu. Þar var sjötti húsgesturinn mættur, Jasmine til mikillar gleði. Mér finnst músin sæt en Jasmine og Berk (tyrkinn) eru ekki alveg á sama máli, þannig það var farið í leiðangur í bæinn og músagildra keypt. Við ákváðum að smyrja smá súkkulaði á gildruna til að gera hana lystilegri og spenntum hana svo upp í eldhúsinu og vonuðum að enginn myndi stinga tánum undir borðið.

Daginn eftir var súkkulaðið horfið en engin mús í gildrunni. Mér var ansi skemmt en músaróvinirnir voru ekki glaðir. Við gerðum ekkert í málinu fyrr en Berk uppgötvaði mús í herberginu sínu... og ekki nóg með það heldur kom í ljós að það var ekki sama músin. Þá ákvað hann að lýsa yfir stríði, fór í bæinn og keypti rottueitur. Nú er rottueitur út um allt hjá okkur en mýsnar hlaupa um eins og áður og það sé ekki högg á vatni á eitrinu... þær eru greinilega gáfaðri en við.

Ef ég blogga ekkert hérna næstu tvær vikur þá hef ég sennilega óvart tekið rottueitur í misgripum fyrir mat.

Það er ekki hægt að búa í Nýja Sjálandi í heilt ár án þess að skoða sig um í Suður Kyrrahafinu. Það er heill hellingur af eyjum hérna í "næsta nágrenni" á borð við Tahiti, Samoa, Fiji og svo framvegis. Ég tók mér smátíma í að skoða mismunandi eyjur og tilboð en strandaði alltaf á því að nenna ómögulega að fara í einhverja túristaparadís. Ég gæti þess vegna farið til Benidorm!

Svo komst ég að því fyrir tilviljun að strákur í AIESEC hérna hefur viðskiptatengsl við afskekkta eyju í Vanuatu eyjaklasanum. Hann fer þess vegna þangað reglulega og eftir að ég lýsti yfir áhuga mínum á að skoða mig um í Suður Kyrrahafinu bauð hann mér að koma með sér í lok nóvember. Ég kíkti á flug, fann góðan díl og hoppaði á 10 daga ferð þangað. Það eina sem ég vissi var að ég myndi gista í afskekktu þorpi með engu rafmagni eða rennandi vatni, þar sem enginn getur farið nema þekkja fólkið því allir þar eru feimnir og því getur maður ekki fengið gistingu þar nema að eiga vini.

Í dag var ég á bókakaffi og rakst á Lonely Planet - South Pacific og ákvað að það væri kominn tími til að fræðast meira um þennan stað sem ég ætla að skoða. Eftir smá lestur (og vera orðinn þess vísari að fyrsti trúboðinn í Vanuatu var étinn um leið og hann kom) uppgötvaði ég að ég hafði ekki hugmynd um hvert ég væri að fara. Vanuatu samanstendur af hátt í 100 eyjum þannig ég ákvað að spyrja Will (strákinn sem ég fer með) hvert við værum nú eiginlega að fara.

Ég er semsagt að fara til Malekula. Nafnið á eyjunni kemur úr frönsku, mal à cul eða "pain in the ass" eins og maður segir á góðri íslensku. Ástæðan fyrir því er að þegar eyjan var fundin af vesturlandabúum þá var mikið af mannætum, eldgosum og öðrum leiðindum þar. Will segir að enginn hafi verið étinn á Malekula síðan á 6. áratugnum og það var bara af því einhverjum gaur fannst að Vanuatu búar ættu að halda áfram að éta fólk... þannig hann ákvað að fara til Malekula, búa úti í náttúrunni og bögga fólkið þar þangað til að allir urðu svo pirraðir á honum að þeir átu hann.














Þetta hljómar eins og hið fínasta ævintýri! Ég get ekki sagt annað en ég hlakki soldið til.

...og það er lifandi!

Það er kominn tími á ferðasögu. Ég fór nebbla í ferðalag til Malasíu! Það er reyndar land sem ég ætlaði aldrei að fara til... þegar ég var 12 ára las ég bók um franska konu sem var tekin með fíkniefni í malasíska tollinum, en það er ekkert grín því viðurlög við fíkniefnasmygli í Malasíu er dauðarefsing, eða nánar tiltekið henging... án undantekninga. Versta var að henni var gefin ferðataskan sem fíkniefnin voru falin í þannig hún vissi ekkert.

En við ákváðum að láta slag standa, læstum ferðatöskunum og löbbuðum í gegnum tollinn með hjartað í buxunum en öllum virtist vera sama um innihaldið í ferðatöskunum okkar. Þá byrjaði skemmtilegi parturinn!

Höfuðborgin í Malasíu er Kuala Lumpur. Fyrir mér er Kuala Lumpur álíka raunveruleg og Langtíburtistan úr andrésblöðunum, bara út af nafninu. En hún reyndist bara ansi raunveruleg og kannski aðeins of heit... þannig ég og Lydia frá Nýja Sjálandi ákváðum að kíkja á eyjuna Penang, sem er ekki bara á heimsminjaskrá UNESCO heldur líka matarparadís! Á meðal annars ætilegs var konungur ávaxtanna, durian. Durian er ávöxtur með broddum sem stinga en mjúkur innan í, soldið eins og leir. Lyktinni af durian má líkja við rotnandi hold, úldna íþróttasokka eða skolp og hann er bannaður á hótelum, leigubílum og strætóum út af lyktinni.

Við vorum svo heppnar að foreldrar stráks sem við þekkjum búa á Penang og þau tóku okkur í smá skoðunarferð um borgina. Ferðin endaði að sjálfsögðu með því að okkur var boðinn durian... mér til mikillar gleði.

Fyrir utan durian var Penang frábær... en eftir það fórum við á stærstu AIESEC ráðstefnu í heiminum og hittum 600 manns frá 107 löndum.

Eftir það ákváðum við að fara í skipulagða ferð á fjarlæga eyju að nafni Tioman. Við höfðum ekki hugmynd um hvað við vorum að koma okkar út í en við enduðum í 10 húsa þorpi í húsi með götum á gólfinu, litríkum fiðrildum og öpum bundnum við staur. Þar lágum við á ströndinni, röltum um eyjuna og snorkluðum og ég hitti vin hans Nemo og fleiri félaga. Ekki nóg með það heldur grillaði ég á mér andlitið. Öll svipbrigði voru afar sársaukafull daginn eftir þannig ég ákvað að hætta vera reið, glöð og leið og láta mér standa á sama um allt á meðan andlitið á mér jafnaði sig.

Ekki fara langt... það eru fleiri sögur á leiðinni frá kívílandi!

Hversu langt leiddur er maður þegar maður nennir ekki að fara að sofa af því það er svo kalt að maður höndlar ekki tilhugsunina að klæða sig úr til að fara í náttföt?

Það var byrjað að hlýna og ég var farin að hlakka til sumarsins (þó það séu ennþá 4 mánuðir í það) nema hvað að það var bara plat... það er kominn skítakuldi aftur!

Það sem ég er hrifin af við Nýja Sjáland:

• Stjörnunar á suðurhveli... ég tala um þær í hvert skipti sem við löbbum úr vinnunni í heiðskíru veðri við mikinn fögnuð hinna (eða ekki)
• Kláfurinn (the cable car) sem aðalferðamáti upp hæðina... mjög krúttlegur
  
• Bílstjórinn í kláfnum sem snýr sér við þegar ég kem inn í vagninn bara til að brosa til mín
• Nýsjálensku AIESECerarnir
• Fornaldaeðlan (tuatara) rétt hjá skrifstofunni okkar
• Kaffihúsin (flest kaffihús per capita i heiminum)
• Gul kíví (miklu betri en græn)
• Nýsjálensk karmellukaka
  
• Kyrrahafið í næsta nágrenni
  

Það sem ég er ekki hrifin af við Nýja Sjáland:

• Verðið á súkkulaðinu
• Furðulegi asíski maturinn... mér finnst eins og ég sé komin aftur til Kína!
• Nýsjálenska kaldhæðnin (ekki kaldhæðni ef þú spyrð mig!)
• Tómatsósa á allt
• Þvotturinn þornar ekki þótt hann hafi hangið á snúrunni í 4 daga
  
• Svínaflensa
• Brauðið... Nýsjálendingar eru eins og Asíubúar, þeir kunna ekki að búa til brauð
  

Ég ætlaði að monta mig af því að hafa stjórnað 75 manna ráðstefnu þar sem svínaflensufaraldur braust út... það eru ekki allir sem hafa slíkt afrek á ferilskránni sinni. Nema hvað að ég er sjálf komin með svínaflensu!

Það byrjaði þannig að allir fóru að verða veikir á ráðstefnunni og við enduðum á að hringja í heilbrigðisyfirvöld sem sögðu okkur að einkennin sem við lýstum ættu ekki við svínaflensu. Þannig við vorum glöð og ánægð en settum samt veika fólkið í sóttkví. Svo komum við heim og smátt og smátt förum við í stjórninni öll að verða veik... svo fengum við þær fréttir í dag að ein manneskjan af ráðstefnunni hefði farið til læknis og verið greind með svínaflensu. Það smellpassar við hausverkinn og beinverkina sem ég er með!

Það er ennþá kalt í kívílandi en ég er satt best að segja farin að venjast því! Ég svaf með 4 sængur í nótt og fannst það bara fínt. Í nótt leið mér alveg eins og ég væri komin heim. Vindurinn lamdi allar hurðir fram og til baka og það íldi í húsinu... mjög heimalegt. Klósettið okkar er líka byggt utan á húsið þannig mér líður alltaf eins og ég sé í útilegu þegar ég fer á klósettið... það er eins og einhver hafi byggt húsið og fattað svo allt í einu að það var ekkert klósett í því... og skellt því bara fyrir utan eldhúsið.

Það er allt á suðupunkti hérna, tímabil minnar stjórnar hefst með 75 manna ráðstefnu eftir 2 daga... við erum fimm að skipuleggja ráðstefnuna og fráfarandi stjórnin vill ekkert gera nema að djamma því þau eru öll að fara í sitthvora áttina eftir örfáa daga... yfirleitt skiljum við þau voða vel fyrir utan sunnudagskvöldið sem þau djömmuðu í stofunni heima til klukkan 5... en stofan er beint fyrir ofan herbergið mitt og þið getið rétt ímyndað ykkur að húsið sem er ekki vel einangrað fyrir kulda er heldur ekki með mikla hljóðeinangrun.

Ég hef ekki enn orðið fyrir alvarlegu menningarsjokki fyrir utan þegar mér var sagt að ef það kviknar í húsinu, þá er ég persónulega ábyrg fyrir því... þótt það sé ekki mér að kenna! Þau gera bara grín að mér og ef ég er hneyksluð, þá segja þau "æi, hún er frá Evrópu...". Svo gera nýsjálendingarnir mikið úr því hvað þeir séu kaldhæðnir en mér finnst meira fara fyrir undarlegum húmor eins og að hitaflaska kosti 6000 kall eða að það sé hægt að rækta ananas út í garði... kannski finnst þeim skemmtilegra að hrekkja aumingja íslendinginn heldur en að vera kaldhæðnir!

Mig langar að segja eitthvað hnyttið en það er of kalt. Netið segir að það séu 6°C í Wellington en ég held að það sé samsæri. Ef ein manneskja í viðbót spyr hvort ég sé ekki íslensk og hvort ég eigi ekki að þola kulda þá lýsi ég yfir stríði á hendur Nýja Sjálandi!

Það er kannski ekki jafn kalt hérna og heima ef mælt er í hitastigum, en ég myndi velja íslenskan vetur yfir nýsjálenskan hvenær sem er! Að nokkurri þjóð skuli detta í hug að búa svona nálægt Suðurskautinu, lengst út í ballarhafi og byggja hús án þess að hugsa út í hvernig eigi að hita þau... það ætti að vera ólöglegt! Krakkarnir skiptast á að segja mér sögur af sumrinu sem er að þeirra sögn líkast himnaríki, ég veit ekki hvort þau eru orðin hrædd um að ég gefist upp á maníska hitaranum okkar og flýi aftur heim.

Hobbitunum fjölgar stöðugt, það er ein stelpa í viðbót búin að sækja um í stjórninni okkar... hún uppfyllir hobbitastandardinn því hún er bara 154 á hæð. Í gær var bankað á hurðina á skrifstofunni þannig ég stóð upp og opnaði, en sá engan. Ég skimaði í kringum mig en það var ekki fyrr en ég leit niður sem ég sá hver hafði bankað... það er semsagt stelpan sem ég er að fara að taka við af sem var mætt... hún er 140 cm á hæð! Ég er farin að sjá heiminn í nýju ljósi sem hávaxin manneskja... ég gæti meira að segja þurft að endurskoða kröfur mína um að deita ekki stráka sem eru minni en ég! Það hefur nebbla ekki verið vandamál fram að þessu.

Ég er búin að vera í Nýja Sjálandi í viku í dag!

Síðasta helgi var frábær... Lydia og Nick fóru með mig í bíltúr út fyrir Wellington, í labbitúr niður í bæ, á Te Papa sem er safn um sögu Nýja Sjálands og svo á rugby leik. Ég var reyndar ansi sybbin yfir rugby leiknum, en við horfðum á hann á bar sem var með lazy boys þannig það var frekar erfitt að halda sér vakandi.

Svo á þriðjudaginn fóru Jasmine, Andy og Stephane úr stjórninni minni að tínast á staðinn, og við höfum unnið eins og brjálæðingar síðan þá... landsráðstefna AIESEC á Nýja Sjálandi verður haldin fyrstu helgina í júlí þannig það er nóg að gera! Við tókum okkur samt pásu í gær til að fara í mat til mömmu og pabba Jasmine, en hún er frá Filippseyjum þótt hún hafi búið á Nýja Sjálandi síðustu 5 árin.

Bara svona til að kynna ykkur aðeins fyrir fólkinu sem ég mun búa með næsta árið: Jasmine er semsagt pínulítill filippseyingur (já, minni en ég) sem er voða annt um að allir séu glaðir og ánægðir. Foreldrar hennar eiga bágt með að skilja afhverju hún vill eyða ári í að vinna í landsstjórninni og búa með okkur, þannig þess vegna fórum við til þeirra í gær með þann hulda tilgang að hjálpa henni að sannfæra þau um að þetta væri það eina rétta.

Stephane er forsetinn í stjórninni. Hann lítur nákvæmlega út eins og Fróði í Hringadróttinssögu. Hann er merkileg blanda af allraþjóðakvikindum því mamma hans er rúmeni sem ólst upp í Frakklandi og pabbi hans er Lithái sem ólst upp í Suður Afríku. Sjálfur bjó hann í Ísrael og Bandaríkjunum áður en hann flutti til Nýja Sjálands... hann er með fjögur vegabréf þannig það er ekki jafnslæmt fyrir hann að týna vegabréfinu sínu og það var fyrir mig!

Andy er eina hreinræktaða kívíið í stjórninni og sömuleiðis mesti hobbitinn. Ég skal nebbla segja ykkur það að í þessari fjögra manna stjórn þá er ég næststærst! Og ég er ekki einu sinni það mikið minni en Stephane! Jasmine er um 157 cm og Andy er 154 cm. Andy er pínu gallaður, hann sér svo illa að hann þarf að vera minna en 10 cm frá tölvuskjánum sínum til að hann geti lesið af honum, þótt allir stafirnir séu stækkaðir og hann með gleraugu.

Fyrstu dagana hérna var frábært veður á daginn, sól og heiðskírt, en um leið og það kom kvöld þá varð ansi kalt... og þar sem Nýsjálendingar eru ekki duglegir að hita húsin sín þá var semsagt sami hiti inni... eða um 10-12°C. Þótt það séu hitarar hérna í hverju herbergi þá taka þeir ansi langan tíma að hita allt upp og ég sat inni í úlpu og með teppi utan um mig. En núna hefur verið rigning og skýjað í nokkra daga og hitinn inni er orðin frekar passlegur (eða þá að ég er bara farin að aðlagast!)

Þetta eru Nick og Lydia í tröppunum fyrir utan húsið okkar.

Wellington er skemmtileg borg, það er reyndar ansi vindasamt hérna því hún er staðsett á milli eyjanna tveggja þar sem vindurinn smýgur á milli yfir hafið. Það er mikið af trjám, kaffihúsum og tröppum hérna, og húsið sem við búum í er upp á mjög brattri hæð. Það tekur um 20 mín að labba niður í miðbæinn og það eru endalaust af tröppum á leiðinni... ég hef ekki enn lagt í að labba heim aftur en ég hugsa að það taki um 35 mínútur plús svita og tár. Það eru meira að segja 30 tröppur til að komast upp í húsið okkar frá götunni! En útsýnið hérna er frábært og fínt að fá smá æfingu í að labba fram og til baka úr bænum.





Þetta er gatan sem við búum í, tröppurnar við hliðina á rauða húsinu eru tröppurnar upp í húsið okkar.











Þetta er Victoria University, skrifstofan okkar er í fremra háa húsinu til vinstri.







Mörg skiltin hérna eru á maori (frumbyggjarnir á Nýja Sjálandi heita maori) sem mér finnst mjög svalt... og þarna er reitt maori skurðgoð... þetta er semsagt á campusnum á Victoria við hliðina á skrifstofunni okkar.

Það er að sjálfsögðu ekki hægt að fara í 48 tíma ferðalag í kringum hálfan hnöttinn án þess að lenda í einhverjum ævintýrum! Ég byrjaði á því að fljúga til London og eyða nokkrum tímum í miðbænum þar, þar sem ég hitti Teit úr AIESEC og naut sólarinnar og góða veðursins. Svo var kominn tími til að halda áfram í stíft flug yfir á suðurhvelið jarðar, nema hvað að einhvern veginn tókst vegabréfinu mínu að hverfa á milli öryggisleitarinnar og hliðsins út í vél. Ég held að ævintýri fyrri ferðalaga séu farin að setja sitt mark á mig því þegar mér var sagt að ég gæti ekki flogið án vegabréfsins þá yppti ég bara öxlum og sagði allt í lagi. Mér var náðarsamlegast hleypt út af flugvellinum vegabréfslausri (ég hafði ekki tækifæri til að spyrja hvað myndi gerast ef þeir ákvæðu að hleypa mér ekki út í gegnum immigration! Ætli ég hefði þá ekki þurft að búa á flugvellinum það sem eftir er) þannig ég fann mér hótel rétt hjá íslenska sendiráðinu og mætti svo í sendiráðið snemma næsta morgun og fékk bráðabirgðavegabréf.

Ferðin til Hong Kong var frekar tíðindalaus, svaf mestalla leiðina og mætti þess vegna hress í flugið til Auckland. Það var líka eins gott því þar mætti ég sex rugbyleikmönnum frá Tonga. Mér hefur alltaf fundist Tonga mjög skemmtilegur staður eftir að mamma byrjaði að segja mér sögur frá Tongamanninum. Einn þeirra var fljótur að setjast hjá mér... hann byrjaði á því að bjóða mér hnetur... svo spurði hann hvort hann mætti sitja hjá mér (ég var ein með tveggja manna sæti) og hans þriðja spurning var hvort ég ætti kærasta. Á Tonga borgar sig greinilega að vera fljótur að koma sér að efninu. Fljótlega var hann farinn að segja mér að hann elskaði mig og hann skildi ekki afhverju ég vildi ekki vera konan hans... ég reyndi að útskýra fyrir honum að það væri frekar óraunhæft að elska einhvern sem maður hefur talað við í korter, maður þyrfti helst allavega þrjá mánuði... þá bauðst hann til að hringja í mig eftir þrjá mánuði. Maður deyr greinilega ekki ráðalaus á Tonga!

Ferðin var í alla staði mun skárri en ég bjóst við... það var ekki fyrr en í Auckland sem ég varð alveg uppgefin, enda steingleymdi ég að sofa í vélinni til Auckland (ég skemmti mér svo vel með Tongamönnunum) þannig ég var búin að vaka í 24 tíma þegar ég kom til Auckland. Ég þurfti að bíða í 7 tíma þar og var orðin svo sybbin að ég fann mér sófa til að sofa í þar til ég átti að fljúga til Wellington. Þar tóku Lydia og Nick á móti mér með fagnaðarlátum og fullum poka af nýsjálensku dóti og við fórum svo og keyptum fish and chips (þjóðarréttinn) og keyrðum upp á Mount Victoria þar sem við borðuðum og horfðum á Wellington allt í kring.

Fyrirheitna landið

Það á víst ad heita hávetur hérna í Auckland í 20 stigum... Það fyndna er ad á sumrin fer hitinn varla yfir 25 gráðu hita! Það hafa allir varað mig við kuldanum í Wellington en ég veit ekki lengur hvað ég á að halda... sjáum til!
Ferðin var ansi skrautleg og skemmtileg, þar kom við sögu týnt vegabréf og ástarjátning frá Tongamanni... ég mun skrifa ferðasögu þegar ég kemst á netið í Welly.

Bloggarinn snyr aftur

Ferðin hefst á gamalkunnum slóðum, á indverskum stad í London. Það er ekki laust vid ad ferðalangurinn sé pínu sybbin en ég hef þó haft ágætis félagskap af tveimur AIESECerum á leidinni, einum í fluginu og ödrum í London. Ef ég er heppin fæ ég ad hitta þann þriðja í Hong Kong!

Hann bróðir minn er hálfgerður stórlax í íslensku samfélagi og því eru þetta ágætis tímar fyrir hann sé litið til fjölmiðlaathygli. Verandi framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs er hann vinsæll viðmælandi erlendra fréttamanna sem eru hér til að kynna sér litla landið með ofmennskubrjálæðið.

Það vill svo heppilega til að hann er Oddsson. Hann fær því eðlilega oft þá spurningu frá útlendingunum hvort hann sé skyldur Davíði Oddssyni, sem hann neitar staðfastlega í hvert skipti enda hefur það ekkert með eftirnafnið að gera.

Þetta væri nú ekki í frásögur færandi nema hvað að þegar Íslendingabókaræðið stóð sem hæst þá fann ég út að mamma og Davíð eru fjórmenningar. Því er bróðir minn tæknilega séð ekki að segja satt þegar hann neitar því að hann og Davíð séu skyldir. Vonum bara að fjölmiðlarnir komist ekki í þenna sannleik!

Ég ætla að gerast strokuþræll af þjóðarskútunni.... skilja ykkur eftir í slökkviliðsstörfunum og láta ríkisstjórnina um að finna brennuvargana.

Ég er nebbla að fara að flytja til Nýja Sjálands í ár í lok maí... þar ætla ég að gerast mannauðsstjóri AIESEC í Nýja Sjálandi og starfa í 6 manna landsstjórn í höfuðborginni Wellington þar til í júlí 2010. Ég sé fram á að árið verði skrautlegt og skemmtilegt, en af þeim 4 sem hafa nú þegar verið valdir í stjórnina er ég eina stelpan og þar að auki langelst. Ég ætla að þykjast vera 21 árs svo ég endi ekki sem mamma hópsins!

Annars á ég mánaðarfrí um jólin þannig allir eru velkomnir í heimsókn þá (eða bara hvenær sem er)... það verður sumar á Nýja Sjálandi og það kostar skít á priki að skreppa til Ástralíu! Það gerist ekki mikið betra en það.